Vrijdag vierde ik mijn verjaardag. Een speciale dit keer, want ik werd 50. Oké…..in de basis niet heel anders dan 49 of 51, maar toch……50 jaar. Dat mag gevierd worden toch? Dat hebben we in ieder geval goed gedaan ook. Op een andere manier dan vorig jaar en al mijn eerdere verjaardagen. En waarschijnlijk ook op een andere manier dan volgend jaar.
Zaterdag 1 mei 1976. Als ik AI mag geloven, dan was dat een zonnige en frisse dag met een maximumtemperatuur van net geen 16°C. Voor de geïnteresseerden: Southampton sleepte die dag verrassend de FA Cup binnen door Manchester United met 1-0 te verslaan en Glasgow Rangers veroverde de Schotse variant na een 3-1 zege op Heart of Midlothian FC. Verder maakte de populaire Britse heavy metalband Iron Maiden (niet bepaald mijn genre) maakte zijn debuut met een optreden in de St. Nick’s Hall in Londen en en koos de Stichting Nederlandse Top Veertig ‘Hit the Road Jack’ van The Stampeeders als de Alarmschijf.
En natuurlijk gaat 1 mei, in het grootste deel van de wereld, door het leven als de Dag van de Arbeid. In Nederland weliswaar geen reden tot een feestdag, maar in omliggende landen is iedereen dan vrij. Altijd vreemd gevonden trouwens…….dat je juist op de Dag van de Arbeid vrij bent. Maar goed…….De eerste internationale Dag van de Arbeid werd op 1 mei 1890 in verschillende landen groots gevierd met grote demonstraties voor de achturige werkdag. Acht jaar later werd mijn opa, Simon de Waard, geboren op de Dag van de Arbeid. Het zit dus in de familie.
Terug naar 1 mei 2026. Op verschillende manieren een schitterende, zonnige dag. Dankzij de temperatuur die ’s middags ruim 10 graden hoger uitviel dan op mijn geboortedag, maar vooral dankzij de aanwezigheid van mijn gezin, familie en vrienden. En gedurende de dag kwamen er meerdere zeer aangename verrassingen voorbij. Het begon ’s ochtends al toen ik, nadat ik Abraham ontmoette aan de eettafel, in de voortuin verrast werd door 2 mooie banners en zelfs een doek aan het balkon. Voor wie het nog niet wist…….Michel is 50 jaar. Ach…..veel mensen zeggen dat zoiets niets voor hen is, maar stiekem vindt iedereen het tocht hartstikke leuk dat dit voor je geregeld wordt. Ik waardeerde het in ieder geval enorm.
Het mooiste van deze verjaardag was dat ik overdag al volop genoot, maar dat ik ook continu dacht aan de leuke afsluiter die nog zou komen: een feestje bij WiQui in Zwijndrecht. Want ja, ik word 50. Dat vond ik wel een feestje waard. Ik had de mensen die het dichtst bij me staan daarvoor uitgenodigd. Niet iedereen kon er bij zijn, maar het deed me enorm goed dat ik ’s avonds zag dat er heel veel wél waren. Zoals mijn neven en nichten bijvoorbeeld. Recent nog gezien bij begrafenissen en de laatste keer daarvóór bij eenzelfde familiebijeenkomst. ‘We moeten echt een keer in een andere setting afspreken’, zeiden we dan stuk voor stuk. Maar dat hebben we al verschillende keren geroepen. Nu ik 50 werd en besloten had om daar een feestje voor te organiseren, was dat natuurlijk gelijk een goed moment om mijn neven en nichten uit te nodigen.
Het was een geslaagde avond. En dat is voor een heel groot deel te danken aan het leuke stel mensen dat bij elkaar was. Tel daarbij op de sfeervolle locatie, de photoboot, de biertjes, wijntjes en lekkere hapjes, en je krijgt een gezellig feestje. Een feestje waar ik de volgende dag met heel veel plezier op terugkeek en waar ik ook de komende tijd ongetwijfeld vaak aan denk. Die hele dag krijgt trouwens een speciale plek in mijn hart. Van de vroege ochtend van vrijdag 1 mei tot aan de vroege uurtjes van zaterdag 2 mei, ik heb van ieder moment genoten.
Op naar de 51.
